คำไว้อาลัยจาก มหาวิทยาลัยเซนต์จอห์น

สร้างไว้ในแผ่นดิน

 

  วันนี้ฟ้ามืดมัวสลัวแล้ว

ลมยังแผ่วพัดอ่อนจันทร์รอนแสง

เมฆพยับทินกรคลายร้อนแรง โศกสำแดง...คารวะงาม ความอาลัย
  นักการศึกษาอาวุโส..โอ้ลาลับ

สร้างสิ่งสรรพ นัปการ เกินขานไข

วาจาสัตย์ คุณธรรม นำจิตใจ

คริสตชนผู้ยิ่งใหญ่ ในธรรมการ

  คือผู้สร้างสถาบันการศึกษา คือ “อาจารย์สมัย ชินะผา” กล้ากล่าวขาน
คือครูผู้อุทิศตนฝากผลงาน เอกปณิธานมุ่งมั่นสร้างสรรค์คน
  งานสร้างคนสร้างธรรมคำพระเจ้า

งานกล่อมเกลาวิทยาทานการกุศล

ช่างยนต์ ศิลปะ ดนตรี วิทยานิพนธ์

นิเทศฯ ศึกษาฯ บริหารฯ คน..ล้วนผลงาน

  เป็นต้นแบบมุ่งมั่นบากบั่นพร้อม

เป็นต้นแบบนบน้อมพร้อมสืบศานติ์

“สิบนิ้วคือกุญแจทอง” พร้องพจมาน คือแบบงาน สัปบุรุษ...สุดนิยม
  อาจารย์สมัย ลาลับกลับฟากฟ้า   

นักบุญยอห์นโปรดเมตตานำสุขสม

สู่สวรรค์คริสตชื่นแดนรื่นรมย์

ทิพยสม...สมบัติทิพย์ ทิพยธรรม์

  ทิพย์ผู้สร้างร้างลับกลับสถาน ทิพย์โอฬาร สถานศึกษา สง่าสรรค์
สืบสานปณิธานเอกอเนกอนันต์

ทิพย์ สมัยเสนาะสนั่น...สร้างไว้ในแผ่นดิน

   
  ด้วยเคารพรักและอาลัยยิ่ง
นักศึกษา คณาจารย์ บุคลากร มหาวิทยาลัยเซนต์จอห์น
(รองศาสตราจารย์ จริยา สมประสงค์ ผู้ประพันธ์)